In Memoriam

Zomer 2013 werden we plots opgeschrikt door een vreselijk bericht. Johan was vanuit zijn vakantieadres in Frankrijk opgenomen in een ziekenhuis. Om zijn leven te redden had een Franse arts een stoma aangelegd omdat zijn darmstelsel bleek geblokkeerd.

Wat dagen later werd hij met een Nederlandse ambulance naar het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam vervoerd alwaar een reeks onderzoeken volgde.

De conclusie was keihard. Johan bleek een zeldzame vorm van kanker te hebben waarvoor nog geen genezing bestond. Er zat een grote tumor in zijn buik die de artsen middels een zware operatie zo veel mogelijk konden verwijderen.

Hersteld van de operaties kon Johan naar huis en pikte zijn "normale” gezins- en werkleven weer op. Op gezette tijden was er een scan waar de gehele familie en vriendenkring naartoe leefde. In het begin was er "geen verandering” en kreeg Johan weer een paar maanden respijt. Maart 2014 was hij erbij bij het 15^e FOF-weekend in Parijs. Het was een knus en mooi weekend, anders dan anders met veel wederzijds respect en warmte. Die middag op het zonnige grasveld bij de Eiffeltoren, waar Johan al ons stokbrood besmeerde met Franse kaas, zullen we nooit meer vergeten.

Na een gezinsvakantie naar Zuid-Afrika meldde Johan zich bij de Daniel den Hoed in Rotterdam. Hij was geselecteerd voor een studie, een experimentele behandeling voor zijn vorm van kanker. De grote bruine pillen (b)leken echter averechts te werken, Johan werd enorm misselijk en takelde in korte tijd af. Nadat hij gestopt was groeide de tumor razendsnel tot ongekende proporties. Een onwinbare strijd volgde die hij moedig en altijd positief aanging. Johan klaagde nooit.

31 December 2014 moest Johan de strijd op 48^e leeftijd opgeven, 2015 net niet gehaald. Hij laat een enorme leegte achter. Het leven voor zijn moeder, vrouw, kinderen, familie en grote vriendkring zal nooit meer hetzelfde zijn.

Hij was een fijn mens.

"He'll be missed by so many of us that got left behind. He was a witness to our lives. Not many of those left. So there's one less person on this earth who knows our name, who remembers our childhood, who shared in each moment as it passed. You know, they say we die twice. Once when the breath leaves our body and once when the last person we know says our name. And then Johan's life will be forgotten like all the other poor fucks that ever had the glory of living "

From the film "Stand up Guys" 2012 with Al Pacino.