Chelsea - Wimbledon 3-1, zaterdag 12 februari 2000

We reden met zijn vijven in de kleine Opel Corsa van Robert naar de opstapplaats nabij Oosterhout bij een MacDonald.
We wachtten in het restaurant op de bus van Piet Paulusma Reizen, die een dik uur te laat arriveerde. Tegen verwachting in konden we helaas niet meteen vertrekken aangezien de chauffeur, na de rit vanuit Groningen, een rusttijd moest hebben. Hadden wij even de tijd om onze medereizigers te leren kennen.
We bleken al meteen een soort in het buitenland te verkeren: Alle medereizigers bleken Groningers en Friezen te zijn. Eindelijk ruim twee uur na onze afspreektijd vertrokken we eindelijk richting Calais, waar we met de veerboot naar Dover zouden overvaren.
In het donker werden we na een lange rit door Engeland eindelijk afgezet bij ons hotel, het Regent Palace Hotel. We kregen een 2- en 3 persoonskamer, zonder badkamer.
 
  

 
 
De volgende morgen kregen we als ontbijt een plastic doosje met een broodje, een stukje fruit en een paar koekjes.
Een bezoek aan de badkamer bleek ook een belevenis. Het was de bedoeling dat je roomservice belde, waarna de - aan een bad toezijnde hotelgast - werd opgehaald door een norse hotelmedewerkster, die je dan weer zwijgend naar een vrije badruimte bracht. Een lekker begin van de dag zullen we maar zeggen.
 Robert aan het ontbijt op bed
 
 
 
 
Die ochtend werden tijdens een wolkbreuk bij het hotel opgehaald met de bus en vervoerd naar het legendarische Wembley stadion. We kregen een rondleiding door de catacomben en de kleedkamers. Ook was er een leuk fotomoment ingebouwd. Alle bezoekers mochten met een beker op het ereterras gaan staan, waarbij een geluidsband met juichend publiek werd afgespeeld. Een kans om niet voorbij te laten gaan.
 
 
  

 
 
                                      
                              Wembley Towers                                                                                                         De Fof voor de ingang
 
                                      
               Legendarische Wembley stadion                                                                            De kleedkamer met shirts van de spelers
 
 
Dezelfde middag bracht de bus ons naar het Stanford Bridge stadion van Chelsea aan de Fulham Road in Londen.
Na bijna voor de deur te zijn afgezet verkenden we de omgeving en bezochten een pub aan de overkant van de weg om sfeer te proeven.
 
Zoals te doen gebruikelijk in Nederland gingen we ruim een uur tevoren het stadion in naar onze zitplek vlakbij het veld. Het stond al op het kaartje vermeld, maar was nog niet door ons bemerkt: Destijds werd het stadion gerenoveerd en de tribune aan de westzijde was niet overdekt.
Gezien de hevige regen van de afgelopen dagen hoopten we maar dat we een beetje droog bleven. Gelukkig scheen de hele wedstrijd de zon!

 
We zaten met de hele Piet Paulusma-bus erg dicht bij het veld, rij 8, en hadden een goed overzicht op spelers. Vreemd genoeg was het stadion een uur voor de wedstrijd nog nagenoeg leeg, waardoor het relatief stil was met nog weinig sfeer. Al snel ontwaardden wij voormalig Feyenoord held Ed de Goeij in het doel van Chelsea die aan het inschieten was.
Meteen werd de Feyenoord yell "say oeh-a-Ed-de-Goeij, say-oeh-a-Ed-de-Goeij ingezet. Ed keek meteen op en gaf met een warm handgebaar aan dat hij deze herinnering aan Rotterdam zeer op prijs stelde.
Een paar minuten voor de wedstrijd stroomden plots van alle kanten toeschouwers binnen en was het stadion ineens vol mensen en vol herrie.
De echter Engelse voetbalsfeer was plotsklaps aanwezig en de wedstrijd kon beginnen.
  


     
 
 
 
 
De eerste helft was een beetje een gezapige vertoning met weinig aanvalspel en kansen.
Halverwege de tweede helft kwam er plots rumoer in het stadion toen Zola en Flo gingen warmlopen. Kort nadat ze waren ingebracht door de Italiaanse coach Gianluca Vialli scoorde Wilbledon echter 0-1.
Hierna veranderde Chelsea compleet van speelstijl en volgde aanval na aanval richting het doel van Wimbledon. Al snel brachten Poyet (78e) en Weah (79e) de stand naar 2-1 voor Chelsea, waardoor de sfeer in het stadion fantastisch werd. Vooral als Zola aan de bal was veerde het publiek op. Net voor tijd scoorde Chelsea nog 3-1 en ging het publiek tevreden naar huis met een tussenstop bij de kroegen aan de overzijde van het stadion.
 
We sloegen het aanbod om met de bus terug naar het hotel terug te reizen af en begaven ons in het Londense uitgaanleven. Eerst een hapje eten bij een Indisch restaurant.
 
 
                                    
 
De volgende morgen - na een stevig ontbijt van een plastic bord - wachtte de bus en reden we richting de ferry in Dover.
Vele uren laten werden we weer afgezet bij de Opel Corsa in Oosterhout, propten ons vijven in de bolide en reden we richting de randstad. Compleet gebroken kwamen we thuis aan, de reis had erg lang geduurd.
Hoewel we 3 dagen van huis waren geweest waren we slechts anderhalve dag in Londen geweest. We hadden meteen besloten het jaar daarna weer een voetbalreis te gaan maken, maar niet meer met de bus......