AC Milan - Sampdoria 1-0, zondag 13 maart 2005

Voorafgaand aan jaargang 2005 waren er toch wat discussies ontstaan over de toekomstige reisbestemmingen. Aangezien we zeer uiteenlopende meningen bleken te hebben over de volgende voetbalstad, hadden we gezamenlijk besloten dat 1 Fof-lid het hele weekend mocht/moest organiseren en dus zelf mocht beslissen waar de reis naartoe zou gaan. In een establishement in Barendrecht werd een officiele loting georganiseerd, waar Robert als winnaar uit de bus kwam.

Ons volledig in het ongewisse latent ging Robert aan de slag en boekte in de maanden voor het weekend een vlucht, een hotel èn regelde voetbalkaarten !

Tot op de ochtend van ons vertrek, op vrijdag 11 maart 2005, wisten de overige vier foffers niet waar de reis heen zou leiden. We hadden alleen, na aandringen, wat magere tips ontvangen over de mee te nemen kleding, waar we helemaal niets mee konden.

De avond voor de opgegeven vertrekdatum ontvingen we onderstaande SMS van Robert :

 

                                                                     

 

In het holst van de nacht verzamelden Johan en John bij Leon voor de deur. Robert kwam stipt 3.30 uur voorrijden, waarna de reis werd voortgezet richting een gegoede Rotterdamsche wijk alwaar Norbert zetelt. Pas nadat we richting het noorden reden, richting Schiphol, onthulde Robert de bestemming: MILAAN, naar een wedstrijd van de plaatselijk AC. Dat klonk goed !!

 

We vlogen naar vliegveld Milaan Malpensa en namen vervolgens de Malpensa Express trein naar stadion "Cadorna"  Vandaar liepen naar ons hotel, Hotel Ca' Grande, gelegen aan de Via Porpora 87.    zie www.hotelcagrande.it

Het 1-ster, doch zeer net,  hotel ligt in een rustige buurt met tramlijn 1 en 2 voor de deur. Die trams hebben we wel eens 's-morgens vroeg horen rijden zeg maar. We betrokken een 2- en 3 persoonskamer met balkon. Robert, John en Norbert lagen gebroederlijk naast elkaar in 3 geschakelde 1-persoons bedden. Het was erg lekker weer (rokjesweer) in Milaan

 

                             

 

                                                    

 

Juist buiten ons hotel, wat verder op de straat, vonden we een echt Italiaans koffiehuisje waar we elke ochtend een paar bakkies superkoffie naar binnen werkten.

We reisden meteen na aankomst naar het Piazza Del Duomo, het historisch middelpunt van Milaan en bekeken de 14e eeuwse kathedraal Duomo Santa Maria Nascente. Helaas stond de voorzijde in de werksteigers.

 

                             

 

                                     

 

Vanaf het beroemde plein is het een klein stukje lopen naar de 14e eeuwse burcht Castello Sforzesco en het erachter gelegen Parco Sempione. Bij een klein winkeltje kochten we een voetbal en trapten een balletje in het park. Al snel werden onze voetbalkunsten opgemerkt en boden diverse Italianen zich spontaan aan om een balletje mee te trappen. Het werd een internatonaal robbertje voetbal, waarna de bal uiteindelijk in de voormalige slotgracht belande, waar deze nu wellicht nog wel ligt.

 

                             

      Voor de "Torre del Filarete"                                                                                                                          Robert leest voor uit de reisgids

 

De dag voor de wedstrijd togen we al naar Stadio Giuseppe Meazza ( ook wel: San Siro ) de thuisbasis van AC Milan en Internationale. Het stadion dank zijn naam aan Giusseppe Meazza, een speler die in de jaren 30 vooral bij Internationale sucessen boekte. Het stadion wordt om die reden door de fans van aartsivaal AC Milan nog steeds San Siro genoemd. Voor de WK van 1990 werden de laatste ring en het dak toegevoegd. De noordzijde van het stadion is voor Inter (blauw-zwart) en de zuidzijde voor AC (rood-zwart).

We kochten kaarten voor een rondleiding door het stadion en bezochten het museum, de (oude) kleedkamers, de VIP-ruimte, de spelerstunnel en een deel van de tribune. In het museum vonden we vele verwijzingen naar de glorietijden met het Nederlandse trio Gullit, Rijkaard en Van Basten.

 

                                       

 

                                      

 

Op de dag van de wedstrijd liepen we al vroeg naar het stadion, aangezien we tot een bepaalde tijd onze kaarten konden ophalen.

Nadat we op een bouwplaats een sanitaire stop hadden gemaakt, kwam John er na een kwartier achter dat hij zijn digitale camera had achtergelaten bij de openbare wc. Densimo spoedde zich terug naar de pitsstop, waar hij gelukkig zijn camera vond op de plek waar hij deze had achtergelaten. Lekker bezweet arriveerden we in San Siro.

Onder zitplaatsen bevonden ons aan de op de 1e ring, recht onder de harde kern van AC Milaan, Curva Sud of Brigate Rosseneri.

De harde kern boven ons hoofd zag er met hun doodskop-vlaggen en overige uiterlijkheden nogal "vaag" uit, in het bijzonder 1 supporter die de hele wedstrijd met 1 been over de reling hing, met zijn rug naar het veld. De Curva Sud produceerde een hoop herrie en rook en zorgde voor de nodige sfeer.

 

De opstelling van AC Milan zag er indrukwekkend uit met spelers als Maldini, Gatusso, Crespo, Kaka en natuurlijk de Nederlanders Seedorf en Jaap Stam. We kregen een technisch hoogstaande wedstrijd te zien waarin Seedorf bij AC Milan de grote man was. Alle ballen werden bij hem ingeleverd en hij had een vrije rol. Jaap Stam beperkte zich slechts tot ballen afpakken en deze meteen inleveren. Toen het halverwege de tweede helft nog 0-0 was ging Inzaghi warmlopen. Terwijl hij klaarstond om in de vallen scoorde Kaka in de 65e minuut 1-0. Meteen werd Inzaghi teruggedirigeerd naar de bank. Even later werd Ambrosini ingebracht. Er werd verder niet gescoord en we gingen zeer tevreden heen. Lekker weer, mooie wedstrijd gezien met zeer hoogstaand voetbal. We begrepen niet goed waarom Seedorf nooit werd geselecteerd voor Oranje.

                                        

 

                             

                  Jaap Stam                                                                                                                                                  Clarence Seedorf

 

Robert had een superweekend georganiseerd. Alles was voorspoedig verlopen, we hadden een goede wedstrijd gezien en natuurlijk had het mooie weer ook meegeholpen. We waren vastbesloten dat volgend jaar 1 van de vier overgebleven foffers via het "roll the dice" systeem zou worden aangewezen. De overwinnaar zou dan geheel naar eigen inzicht een voetbalweekend in elkaar kunnen schakelen.