Southampton - Hull City 2-0, zaterdag 11 april 2015, 15:00 uur
2015, een memorial FOF
De 16e FOF was niet vanzelfsprekend. Nu een punt van de FOF-ster was afgerukt vroegen enkele Foffers zich af of doorgaan eigenlijk wel een optie was. 15 edities met 5 en nu verder gaan met 4? Moest er misschien uitgesteld worden tot november of volgend jaar? Enkele stevige gesprekken, overdenkingen en app-gesprekken later waren alle schapen over de sloot. Er kwam toch een FOF, een herdenking-FOF. De FOF-locatie stond ook zelfs al vast: Southampton, naar de Koemannen en Pelle.
Door het late besluit was het prikken van een weekend niet gemakkelijk. Na geschuif met diensten en verantwoordelijkheden bleek het weekend van 11 april de enige mogelijkheid. Helaas had Southampton dat weekend geen grote tegenstander, maar dat had weer als voordeel dat er gemakkelijk aan kaarten kon worden gekomen, zo bleek.
Een mooi appartement downtown Southampton, boven een pub, was zo gevonden en de vlucht met Flybe was rap geboekt. Na een registratie op de website van de club hadden we 4 kaarten vlakbij het veld aan de lange zijde. Er was alleen nog wat onenigheid over het vroege uur van vertrek naar Schiphol. Sjonnie wilde al midden in de nacht gaan rijden, wat door de rest resoluut werd afgewezen. Robert zou voor deze keer naar Nederland komen en met ons meevliegen zodat we deze keer toch nog met 4 zouden reizen.
In de commotie zou Robert zijn broeken vergeten en moest hij er een van Sjonnie lenen.
Vrijdag 10 april reden we met 4 naar het vliegveld en belandden in een stevige file op de A4. Met beslagen ramen van de zwetende Sjonnie parkeerden we kort voor vertrek op P3 en haasten ons naar de vertrekhal. Aldaar leerden we dat alle vluchten naar het eiland waren vertraagd en een enkele zelfs gecanceld. Dat gaf ons weer tijd om een Schiphol-ontbijtje te nemen in de vertrekhal/bouwplaats. Onze vlucht vertrok uiteindelijk met ruim 2 uur vertraging, en een half uur wachten op de startbaan, naar de overkant. Als compensatie kregen we een gratis frisdrankje van Flybe.(joepie).
Het vliegveld van Southampton bleek piepklein. Een taxi bracht ons in korte tijd naar 28 Oxford Street alwaar The White Star tavern is gevestigd: Onze slaapplaats en stamkroeg voor het weekend. Ons appartement was gesitueerd op de bovenste etage van het statige gebouw in een gezellige straat met meerdere pubs. Onze slaapplaats was best aangenaam en netjes en werd meteen ingewijd met meegebrachte foto's van Johan. Daarna zetelden we ons buiten op het terras en genoten van een aangenaam Engels zonnetje.
Na 15 jaar bestelden we voor het eerst 4 bier en proosten met de inspirerende quote "op Johan" het weekend tegemoet.
Een aantal pintjes en een sandwich later zagen we het steeds drukker worden met locals die na het werk weekend kwamen vieren.
White Star Tavern met appartement op de bovenste etage
1 glas te weinig bar-view
Aan het begin van de avond shopten we nog even voor wat plugadaptors en spijkerbroeken(vergeten) en staken toen de straat over voor diner in het Mexicaanse restaurant CHiMiChanga. Aan de rondzit werkten we wat flauwe tappas en koude corona's naar binnen. Daarna keerden we weer terug in The White Star voor de rest van de avond.
Volgens ritueel gebruik waren we de 1e avond nauwelijks verder dan 25 meter van onze slaapplaats geweest.
De volgende morgen hadden we een rustige wordwakker met een kleine demontage van het toilet op de kamer van Robert en Sjonnie. Eerst werkten we op de begane grond 4 omeletten naar binnen en begaven ons daarna op straat. De wedstrijd was die middag om 15:00 uur, dat gaf ons de tijd om het nabijgelegen Solent Sky Museum te gaan bekijken. Tijdens de wandeling begon het ons steeds meer gewaar te worden dat Southampton eigenlijk best een lelijke stad was met oersaaie gebouwen. Binnen een paar minuten waren al we op de Albert South Road waar een grijze loods tussen de flats stond. Binnen werden we aangenaam verrast. Het luchtvaartmuseum was best knus/sfeervol en stond volgepakt met vliegtuigen uit verschillende tijdperken. Het pronkstuk was een Sandringham Flying Boat (waar je in mocht) en een een radioactieve Spitfire Mk 24. Een krasse knar legde een en ander met veel typische Engelse humor uit.
Toen we alles grondig hadden bekeken verlieten we de loods en proefden toen wat sfeer in de jachthaven aan de South Ocean Village. Aldaar aten we een lichte lunch bij het trendy Pitcher & Piano,gevestigd onder een flat.
In een rustig tempo liepen we daarna via onze slaapplaats naar Britannia Road, waar sinds 2001 St. Mary's Stadium is gevestigd.
De voettocht leidde langs allerlei saaie bedrijfsgebouwen en sjofele straten. Onderweg zagen we steeds meer Southampton fans en politie en al snel zagen we het redelijke kleine stadion. Van een echte voetbalsfeer rondom het stadion was helaas geen sprake. Geen pubs voor de deur en/of soevenierstands rondom. Omdat we een voetbalshirt mee wilde nemen voor onze dierbaren bezochten we de officiele shop in het stadion en keken rond. Vol teleurstelling vernamen wij dat er geen kindermaten voetbalshirts verkrijgbaar meer waren. Deze shirts kwamen pas weer in juni in de verkoop met de lancering van de nieuwe kledinglijn. Er zat niets anders op dan emptyhanded het stadion binnen te gaan.
Via de nauwe poortjes kwamen in de betonnen ruimte onder de tribunes en kochten daar verfrissing en wat te knagen. Daarna vonden we onze plaatsen dichtbij het veld. Het bleek een redelijk klein, knus stadion met een gemoedelijke sfeer.
Elke keer weer verfrissend om te zien dat je gewoon het veld op kan en dat niemand dat doet.
De wedstrijd die volgde was onderhoudend, niet van hoge kwaliteit en niet heel erg spannend. Beide teams waren redelijk gelijk en vooral in de eerste helft was er veel balverlies. In de 2e helft bracht Koeman Nacer Chadli (ex Twente) in op de rechtsbuiten, waardoor het aanvalsspel van de thuisclub plots veel beter ging lopen. Er volgde wat lekker lopende aanvallen en het publiek begon zich te roeren. Ene Elia mocht ook nog meedoen de 2e helft. De wedstrijd eindigde in 2-0 voor de thuisclub mede dankzij een laat doelpunt van Pelle.
Tevreden verlieten we het stadion en voegden ons bij de weglopende supportersschare. De tocht voerde weer door het industrieterrein, door saaie buitenwijken en leidde recht naar onze Taverne. Aldaar was het aardig druk en gezellig en we namen de tijd voor een wedstrijd-na-bespreking.
Het was intussen wel gebleken dat wij verbleven in de enige hippe straat van de stad en dat er eigenlijk geen andere echt leuke uitgaansgelegenheden waren. We verkenden daarom wat andere pubs in de straat.
Toen het tijd was voor het diner verhuisden we - na een tip - naar Charlie Chan's, een Thais-Chinees restaurant wat verder in de straat. Aldaar werden we door een vrouwelijk man op de bovenverdieping geparkeerd en bestelden Chinese tappas.
We hadden het best naar ons zin en bemerkten eigenlijk niet dat er van alles mis ging in de toko en dat klanten boos wegliepen. De serveerster, de zus van Keith Richards, kreeg van ons wat geestelijke bijstand toen ze op de rand van instorten stond. Onze goede daad van het weekend ook weer gehad. Het eten was eigenlijk best aardig, na een lange zit dronken we nog wat bij een pub in de straat.
De volgende ochtend was het al weer tijd om onze rolkoffers in te pakken en het appartement te verlaten. In de taverne namen we nog een Engels ontbijtje en hadden we een meet&greet met een voormalige collega van Sjonnie. Daarna we went for a stroll richting het SeaCity Museum aan de Havelock Road, om de Titanic tentoonstelling te zien. Along the way beklommen we nog wat oude stadsmuren en bezochten we nog een andere fanshop van Southampton op zoek naar een shirt. Helaas weer zonder resultaat.
Het SeaCity Museum trok weinig bezoekers die dag. De Titanic tentoonstelling was heel groots opgezet maar viel in praktijk wel wat tegen. Hele zalen gewijd aan een paar foto's en een enkel horloge. Daar waren we wel redelijk snel mee klaar.
Nadat we via een rondloop ons hadden vergewist dat Southampton echt niet veel te bieden had namen we een taxi naar het vliegveld. Omdat de taxichauffeur reed als een bezetene kwamen we met knikkende knieen aan. De verdere reis verliep gelukkig voorspoedig. In het Rotterdamsche namen we warm afscheid van elkaar.
Het was een unheimische FOF geweest zo zonder Johan. Het biertempo lag aanzienlijk lager. Zijn rake opmerkingen, positieve stemming en warme persoonlijkheid werden danig gemist. Toch waren we ook blij dat we eerste 15 jaar met hem mee mochten.
