Paris Saint-Germain - St. Etienne 2-0, zondag 16 maart 2014, 21.00 uur
Het besluit om in het weekend van 15 maart 2014 te gaan foffen viel voor ons doen redelijk laat. Wegens de ziekte van Johan wilden we dit jaar niet vliegen en zochten we een voetbalstad op rij-afstand. Na een kleine nadenking over Brugge waren we het snel eens dat het Parijs en Paris Saint-Germain moest gaan worden. Tot nu toe hadden we nooit warm gelopen voor de Franse competitie, echter het huidige niveau van PSG en de aanwezigheid van ene Zlatan wist ons nu gemakkelijk over de streep te trekken.
Op het internet vonden we rap een ruim appartement in een aardige buurt in het 9e arrondisement en een parkeergarage op een steenworp afstand. Daarna hielden we de kaartverloop op de website van PSG bijna dagelijks scherp in de gaten. Toen Leon op een zondagmorgen ontdekte dat de vrije verkoop was begonnen onstond er druk app- en belverkeer tussen de FOF-elite.
Enkele creditkaartproblemen, uitvallende internetverbindingen en taalproblemen later hadden we 5 kaarten naast elkaar op de Borelli tribune. Niet veel later zagen we op de PSG-site dat de wedstrijd was uitverkocht. Met een gerust gevoel leefden we naar het weekend toe. Alhoewel: Het was Sjonnie opgevallen dat de wedstrijd was verplaatst naar zondag de 16e terwijl op ons kaartje de 15e stond geprint.
Vrijdag de 14e vertrok de Japanse viermansbob met bestuurder Leon vanuit de randstad naar de Franse hoofdstad. Onze in Frankrijk wonende Foffer stuurde op hetzelfde moment zijn Duitse bob naar dezelfde bestemming. Via de app werden we op de hoogte gehouden van de vorderingen van beide bobs en het weer tijdens de route.
Het was het hele weekend lekker weer en windstil, hetgeen een smogprobleem veroorzaakte. In Belgie mocht daarom niet harder worden gereden dan 90.
Na een voorspoedige reis parkeerde Leon zijn Japanner onder de grond in de parking aan de Rue Mansart 7. Tijdens de voettocht naar het appartement troffen de Fab4 Robert al aan op het terras van Le Bistrot du Gème, met een vaasje bier. Hij had zijn auto aan de oostzijde van Parijs geparkeerd en was naar het appartement gefietst. Er volgde een hartelijke ontmoeting die werd beklonken met nog enkele vaasjes. Verlaat liepen we de resterende 30 meter naar ons appartement aan de Rue Victor Masse 22 alwaar caretaker Isabella al stond te wachten. Best veel gitarenwinkels in de buurt trouwens.
Via een grote dubbele houten deur bereikten we een ruime binnenplaats. Daarna met de trap of lift naar de 3e etage, straatzijde.
Het appartement bleek zeer ruim met een grote badkamer een een krappe kastdouche. De vloer kraakte alsof het een lust was. Voor de rest waren de meubels afkomstig van de kringloop en hingen overal losse elektrische draden. De beloofde WiFi werkte slechts een uurtje per dag. Al met al toch een prima slaapplaats met oude doch goed liggende bedden.
Badkamer Lepeltje-lepeltje
Woonkamer Bistrot du Gème
 |
Na een korte opfris keerden we terug naar Le Bistrot du Gème waar we een overheerlijke hamburgerlunch tot ons namen en waar we - traditioneel - tot ver na donker verbleven.
We bleven zelfs zo lang dat de uitbaatster genoeg van ons kreeg en ons onvriendelijk verzocht op te krassen. Ons restte niets anders dan te dineren bij een Indisch restaurant op een nabijgelegen plein aan de Rue Henry Monnier. Het restaurant serveerde geen alcohol, dit mocht wel worden meegenomen door de gasten. Een korte stop bij een supermarktje aan de overkant loste dit probleempje snel op.
Buiten op het terras aten we smakelijk Indische spijzen en spoelden deze weg met de zelfgekochte drankjes.
Na het diner klommen we terug naar ons appartement en eindigden de avond met een stroopwafel en M&M. Volgens oud gebruik waren we de 1e avond niet verder dan 50 meter van onze slaapplaats geweest.
-Uitzicht vanuit appartement op de rue Victor Massé- |
De volgende morgen propten we ons 1 voor 1 in de douchekast, togen daarna naar metrostation Pigalle en namen de gratis metro naar station Cardinal Lemoine. Vlakbij zat fietsenverhuur Gepetto&Velos alwaar we 4 stalen rossen huurden voor 2 dagen. Robert van Impe, die zijn eigen gazelle had meegenomen, had de route per fiets afgelegd. Op de hoek bij de Artisan Boulanger haalden we snel wat belegde broodjes (als ontbijt) en beklommen toen onze fietsen. Reisleider Robert ging voorop in de alternatieve Parijse rondrit. Na het middaguur bereikten we Rue de Bretagne, alwaar op nummer 8 Cafe Charlot gevestigd is. Op advies van Robert trotseerden we de wachtrij van de hippe toko en bestelden daarna allemaal een Club Sandwich au Poulet.
Cafe Charlot Koffie en Thee break
De rest van de dag fietsen we als echte Hollanders Parijs door en stopten hier en daar bij wat trekpleisters. Toen we tegen vieren langs een Ierse pub toerden, knepen in de remmen en besloten onze droge kelen te smeren. We vielen met ons neus in de boter.
Die middag werd de finale van het 6-landentoernooi Rugby gespeeld tussen Frankrijk en Ierland. De pub was geheel gevuld met fanatieke Ieren en Fransen en de sfeer zat er goed in. We settelden ons ergens in het midden en genoten van de spannende wedstrijd en de ambiance om ons heen. De wedstrijd was spannend tot de laatste minuut, hoewel we de spelregels niet goed konden doorgronden waren we onder de indruk over de sportiviteit en fanatisme. Ierland won uiteindelijk met 22-20.
Na een nabespreking haalden we onze huurfietsen weer van het slot en koersten naar het appartement.
Opstelling op Place de Vosges Pub-sfeer
Via een omzwerving van allerlei highlights belanden we na het donker wederom op het plein bij Rui Henry Monnier voor het avondeten.
Op verzoek van vriend Johan namen we onze intrek in een Japans Restaurant Yumiko aan de Rue Clauzel 29.
In de fel verlichte kelder bestelden we uit een fotomenu verschillende vis- en vleesgerechten die we naar binnen spoelden met een Japans biertje. Het gehannes met het stokjesbestek was vermakelijk te noemen.
Na het verlate diner slechtten we de laatste meters naar onze slaapkot, belegden onze fietsen met sloten en namen de lift naar boven. Een kort M&M gevecht volgde onder de geluiden van de kraakvloer.
Gezellig interieur Vis-boot Hapjes-schaal
Bij het wakker worden scheen de zon ons tegemoed, de zondag bleek een superfietsdag te zijn. Een kastdouche later bestegen we blij onze fietsen en gingen op zoek naar een ontbijtje. Op de zondagochtend bleek Parijs ietwat uitgestorven zodat we ongestoord de straten breeduit konden berijden. Na een koffie/thee en croissant reden we als echte toeristen naar de triomf-ark en de grote stalen toren. Vanuit de Jardins du Trocadéro bekeken we de setting en bespraken de vooroorlogse en hedendaagse architectuur. Daarna staken we de Seine over en bekeken de toeristenmassa onder de toren. Hongerig en dorstig besloten we bij een nabije supermarkt en broodzaak picknickinkopen te doen waarna we met buit neerstreken in het park nabij Monument des Droits de l'Homme. Een zeer relaxte lunch volgde met Franse muziek uit een 5S, een wijn en door Johan gesmeerd stokbrood.
Na de rijke lunch hesen we ons moe en voldaan weer op de fiets en toerden langzaam via de Seine naar de fietsenverhuur. Robert had onderweg al een afslag genomen naar het appartement. Na een korte opfris bij de slaapplaats werd het onderhand tijd ons eens met voetbal bezig te houden. We besloten zo langzamerhand eens richting het stadion te gaan, doch niet zonder een stop in een Ierse pub en de traditionele vette bek bij een Mac Donald. Daarna namen we lijn 9 richting station Ponte de Saint-Cloud. De rit duurde 16 haltes en ruim een half uur. Onderweg vulde de metro zich langzaam met PSG-fans.
Bij het goede station volgden we de meute en kregen al snel Parc des Princes in het vizier. Van een gezellige sfeer rondom het stadion was geheel geen sprake. Geen soevenierstands, geen pubs in de buurt, geen zingende supporters en veel politie op de been.
Via een saaie woonwijk maakten we een rondje om het stadion en vonden de Borelli tribune aan de andere kant. Ook daar veel grote donkere jongens van de plaatselijk Bijl & Bal met de doppie in het oor. Onze geprinte kaartjes deden alle deuren openen en al snel zaten we op onze krappe plek. Kennelijk hadden magere Franse catwalk modellen model gestaan voor de stoelafstand. De zetels waren duidelijk niet gemaakt voor Hollandse gevulde mannen. We leerden elkaar weer wat beter kennen.
De sfeer in het stadion was opperbest met vooraf wat vermaak. Le Zlatan mocht voor de wedstrijd op komen draven om een prijs in ontvangst te nemen o.i.d.
Er volgde een vermakelijk wedstrijd waarbij Saint-Etienne zich een taaie tegenstander toonde. Le Zlatan liep waar hij zin had om te lopen en koos zijn momenten (of fame). In de 14e en 41e minuut wist hij van dichtbij te scoren. In de 2e helft werd Saint-Etienne wat sterker maar wist niet te scoren. De wedstrijd eindigde in 2-0.
Na de wedstrijd vonden we onze weg naar buiten en verbaasden ons wederom over het gebrek aan sfeer rondom het stadion en in de wijk. We liepen regelrecht naar het metrostation en liepen ons vast in de gang naar het perron. De politie liet telkens maar een bepaalde hoeveelheid fans toe op het perron, dit zou een lange wacht worden. Gelukkig had Leon zijn moment van helderheid van het weekend op tijd: We namen de metro in tegengestelde richting, stapten uit op het volgende station, liepen razendsnel om naar de andere kant en pakten weer de metro naar het centrum. Met een lekkere zitplaats arriveerden we bij de supportersmeute en werden bijna geplet door de binnenstromende PSG-fans. Na ruim een half uur zaten we nabij ons appartement in een sjofele kroeg met zeer wazige muziek een lauwe bier weg te spoelen.
Pose na de wedstrijd Zitplaatsen |
De volgende dag maakte de caretaker Isabella een kamerinspectie en verlieten we onze slaapplaats. Onze goedbedoelde verbouwtips nam ze ter kennisgeving aan. Op de hoek van onze parkeergarage namen we nog een aardige ontbijtje tot ons bij "Le Mansart". Daarna namen we afscheid van onze Franse Foffer die nog een half uurtje te fietsen had naar zijn werkbus.
In een rustig tempo stuurden we onze Japanner richting het noorden. De wegen waren maandagochtend erg rustig zodat alles prima en fileloos verliep.
Het was een aangenaam weekend geweest. Lekker weer, fietsje, stokbrood gesmeerd door Johan, picknickje, aardige slaapplaats en natuurlijk een best goede wedstrijd.
Een keer met de auto was ook best relaxed.
Fijn dat Johan mee was. Het zou de laatste keer zijn wat het weekend Parijs tot de meest warme, gedenkwaardige en hechte FOF-weekend ooit was en zal worden.
|