Atletico Madrid - Sevilla FC 3-1 zondag 19 maart 2017, 16:15 uur
Na het voetbal-lege weekend van 2016 was er sterkte behoefte om weer eens een "echt" fof-weekend te doen in een grote stad met een club van naam. De keuze voor Atletico Madrid was niet meer dan logisch en na druk verkeer op de FOF-App kwam het weekend rond 18 maart als meest gedragen optie uit de bus. Atletico zou dat weekend tegen Sevilla spelen en aangezien beide clubs het erg goed doen in de Spaanse competitie beloofde het een mooie match te worden. Het zou de 3e keer worden dat we Sevilla zouden zien spelen wat natuurlijk ook bijzonder is. Omdat Robert met zijn motor naar Madrid zou reizen werd voor de eerste keer de term "parkeerplaats" toegevoegd in de zoekcriteria voor een appartement.
Al snel vonden we een mooie slaapplaats aan de Calle de la Ribera de Curtidores 34 op de 5e etage met een privéparking in de kelder. Ook snel waren de vluchten voor de overige 3 fofkonten bij Iberia Express geboekt.
Leon intussen had contact gezocht met onze oude vriendin Nuria (zie fof editie 2007). Nuria was een fanatieke Atletico-fan en vond het destijds maar niets dat we naar Real gingen. Wij hadden toen beloofd ooit terug te komen om Atletico te gaan zien. Nuria reageerde uiterst enthousiast en beloofde meteen 4 kaarten voor ons te regelen. Na een paar weken ontvingen we de bevestiging dat we 4 mooie plekken hadden op de lange zijde.
Woensdag 15 maart kregen de Nederlandsche foffers enkele foto's van een Franse BMW die werd gereed gemaakt voor de rit van ruim 1250 km naar Madrid. De heenweg zou Robert in 2 dagen afleggen met een overnachting in Vitoria Gasteiz, nabij Bilbao. Vrijdagmorgen restte nog een korte rit naar ons appartement. In Nederland reden de 3 mannen vrijdagmorgen al om 5 uur weg uit hun geboortedorp en parkeerde de Japanner te Schiphol P1. Daarna volgde een traditioneel ontbijt en een lange wandel naar de gate.
Te Madrid konden de 3 voor het vaste tarief van EUR 30 een taxi nemen naar ons appartement. Omdat we er al omstreeks 11:30 arriveerden was het appartement nog niet gereed. We lieten onze rolkoffers bij de receptie achter en vonden een terras om de hoek (Valor) voor een wachtkoffie en baquette. Norbert nam meteen Churros con chocolate: Die discussie hadden we dan ook gehad dit weekend. Na een niet al te lange zit zagen we onze motorheld door de straat rijden en volgde een warm weerzien. Robert kon zijn motor gelukkig al meteen stallen in de parkeergarage van het appartement en we mochten ook onze slaapplaats voor het weekend betrekken.
Motorhelm op tafel bezinning lepeltje-lepeltjeDat zag er erg goed uit. Het zwembad was gevuld maar helaas niet beschikbaar. John en Robert besliepen het knusse 2-persoonsbed en Norbert en Leon zouden hun ogen dichtdoen in een 1-persoons (het matras wel gedekt met een plasticje) Robert werd meteen verblijdt met zijn exemplaar van het FOF-boek. Na een kort moment bij ons FOF-monument, de meegebrachte foto van Johan, was het nu toch echt tijd om op een terras een biertje te nemen.
Volgens de oude fof traditie liepen we niet ver en vonden een rustig terras in de zon bij restaurant Lusi aan de Calle de Casino 22.
Aldaar hadden we goede gesprekken met een koude Estrella in de hand en chips/plakjes jambon on the site.
Laat in de middag beklommen we de Calle de la Ribera de Curtidores richting Plaza de Cascorro. Aldaar aten we een vette hap in een of ander vaag restaurant die we wegspoelden met een Mojito. Het was een lange dag geweest, we lagen er redelijk vroeg in.
De volgende morgen vonden we weer schitterend weer en liepen wederom naar het hoger gelegen plein, dit keer voor een ontbijtje.
Na een korte selectie vonden we een klein gezellige restaurantje direct aan het plein, die meteen werd gepromoveerd tot onze vaste ontbijtlocatie. Daarna liepen we langs een aantal fietsenverhuurzaken op zoek naar een weekendfiets. Dit liep uit op een teleurstelling. Fietsen huren bleek schreeuwend duur en bovendien konden we de fietsen niet op zondag terugleveren. De pé in namen we op aandringen van Robert een taxi naar het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia.
Het pronkstuk van dit museum is het schilderij GUERNICA van Picasso, geschilderd in 1937. De doek meet 3,49 hoog en 7,76 breed en toont het bombardement op deze Baskische stad tijdens de Spaanse burgeroorlog. Het schilderij hing in een langwerpige ruimte en werd streng bewaakt. In de ruimte mocht je niet zitten of foto's maken. De meningen over de schoonheid van het doek waren verdeeld, maar we waren toch blij het gezien te hebben. Er volgende nog een rondloop langs de verschillende kunstwerken van het museum op de vele etages van het mooie gebouw. Toen was het tijd voor een drankje en lunch in het stadstuin-restaurantje Arzabel naast het museum. Daar zaten we helemaal niet verkeerd aan onze club-sandwich te loungen met een wijn en colaatje.
Na de lunch bewonderden we nog even een naakte motorfiets die voor de deur stond geparkeerd. De eigenaar was zo vriendelijk hem even te starten voor een geluidsindicatie. Vervolgens wandelden we zo langzaam richting het centrum van de stad, Plaza Major. Het plein en omgeving was gevuld met toeristen en mensen die van toeristen willen profiteren. Enkele foffers namen even een fotomoment om de status op sociale media mooier te maken, waarna de uitgang van het plein dra werd genomen.
Tegen de avond werd het tijd om zo langzamerhand richting Cafe Melo aan de Ave Maria 44 te gaan alwaar we met Nuria hadden afgesproken. We belandden in de echte Spaanse volkswijk Cortes, geen toerist te zien, en streken neer op het eenvoudige pleinterras van "Mas Corazon" aan de Calle de Santa Ysabel. Nu was Leon de gehele zaterdag door de rest van de foffers onder zware druk gezet omdat zijn haar wat aan de lange kant was. Laat daar nu aan de rand van het plein kapsalon "Jo qué corte"zijn gevestigd. Om onder de druk uit te voetballen liet Leon voor 12 euri de rest van zijn haar maar even tondeuseren. De operatie werd meteen even gefilmd. Met een kriebelnek werd geproost op de nieuwe look.
 |
Tegen 8-en was het tijd een afdaling te maken naar Cafe Melo die bij aankomst nog gesloten bleek te zijn. We namen een wachtbier aan de overkant en zagen Nuria en haar man na enige tijd arriveren. Na een warm weerzien, Nuria bleek geen spat veranderd, werden we snel Cafe Melo ingestuurd. Het bleek een uiterst ongezellig kot met een snackbartoonbank nabij de deur en een vierkante kamer zonder ramen achterin compleet met rommelhok en TL's aan het lage plafond. Hoewel de zaak juist geopend was stond er een dikke wachtrij en waren alle tafels van de restaurantkamer al geheel gevuld. Dat gaf ons de tijd om even met Nuria bij te praten. Daarna schikten we wat in en persten ons aan een kleine tafel en krukken. Nuria bestelde allerlei tapas en lokale lekkernijen die rap werden bezorgd. Het eten bleek uiterst smakelijk en goedkoop. Toen we alles zo een beetje naar binnen hadden gewerkt gaven we onze tafel aan de wachtenden, wurmden ons naar buiten en namen het nagerecht in een bar aan de overkant. Redelijk vroeg namen Nuria en haar man de metro terug naar huis met de afspraak dat we elkaar de volgende dag weer zouden zien voor de wedstrijd van Atletico.
|
De volgende morgen stapten we fris uit de douche op straat, zagen dat het superweer was, en liepen meteen links uit de flank naar onze vaste ontbijt locatie aan de Plaza Cascorro. Dit keer moesten we even wachten op een tafel omdat de zondagochtendmarkt "El Rastro" aan de gang was en het heel druk was op straat. Na de koffie en croissant volgden we het lint van mensen en kraampjes naar beneden op zoek naar een souvenir of aandenken. Nuria had ons op het hart gedrukt om hoofdbedekking mee te nemen naar de wedstrijd omdat we vol in de zon zouden zitten op de tribune. Gelukkig aan petjes geen gebrek om de markt, wel goed zoeken naar een grote maat voor onze emmers.
Na het middaguur liepen we al rustig over de Calle de Toledo richting het (intussen voormalige) stadion van Atletico de Madrid. Aangekomen bij de bijna droogstaande rivier Manzanares staken we de Puento over en keken wat rond in het park langs de rivier en schoten wat sfeerfoto's. Het werd warmer en warmer en we waren genoodzaakt plaats te nemen op het terras van Madrid Rio Cafe Toledo. Met uitzicht op passerende skaters en fietsers luisterden we naar het wedstrijdverslag van Radio Rijnmond en deden wat aan ons vochtverlies. Qua toiletbezoek moesten we wat creatief zijn omdat de toiletten van het cafe waren overstroomd.
Een uurtje voor de wedstrijd staken we weer het water over en verkenden het voorterrein van het stadion. Er heerste een echte ongedwongen voetbalsfeer bij het oude stadion en we konden een mooi shirtje scoren voor het thuisfront. Na een tijdje arriveerde Nuria, haar man en haar schoonvader en was het tijd voor een laatste groepsfoto.
Nuria had geen onzin verteld: We had mooie plaatsen aan de lange zijde van het stadion en zaten vol met ons knar in de zon. Dat werd flink smeren, zweten en vocht innemen. De sfeer in het oude stadion was in ieder geval uitstekend. Omdat Atletico 3e stond in de liga en Sevilla 4e verwachtte de thuisclub een zware wedstrijd. De angst bleek ongegrond: Atletico was de bovenliggende partij en kwam geen moment in de problemen. De pot eindigde in 3-1 met een mooie goal van Griezmann. Hoog vanaf de tribune bekeken we de uitstroom van supporters en daalden langzaam de betonnen trappen af. De namen rustig dezelfde weg terug richting appartement en namen een evaluatie-cerveca aan de Calle de Toledo. Wat later op de avond verhaalden we naar een ongezellig Spaans restaurant wat verder in de straat. De tappas die de oude eigenaar serveerde waren erg goed zodat we nog wat bij bestelden. Vermoeid en met licht verbrandde hoofden kwamen we laat in de avond in ons appartement waar we ons klaar maakten voor de vroeg op van de volgende dag.
De volgende morgen vroeg was er een een plichtmatige automatische piloot opstaan, toiletbezoek, douche en trolley-inpak. We lieten de sleutel van ons appartement op tafel achter en daalden af naar de wachtende airport taxi. Onze Franse foffer viste zijn BMW uit de ondergrondse en hees zich in zijn lange-afstand-motoroutfit. Na een warm afscheid nam hij de route naar het Noorden, vol ontzag nagekeken door de 3 wannebee motorfoffers. De thuisreis van allen verliep voorspoedig. Robert had de 1250 km in 1 keer gereden.
Het was weer een ouderwetse FOF geweest, al was het zonder Johan. Madrid is een superstad, we hadden mooi weer en zagen een goede wedstrijd. Leuk dat Nuria tijd voor ons maakte en kaarten voor ons geregeld had.
Op naar Berlijn, op Johan !